Zmiany w życiu

Źródło; tekst na obrazku: Nie bój się zmian. Możesz stracić 
coś dobrego, ale również możesz zdobyć coś wspaniałego.

Wszystko wokół nas się zmienia. Nie ważne czy mamy na myśli pogodę (wczoraj w Poznaniu dopadł mnie pierwszy śnieg), czy to jacy jesteśmy. Świat ciągle pędzi do przodu, więc i my musimy się do niego dostosować. Co jednak zrobić, jeśli nie zawsze tych zmian chcemy? 

Szczerze? Lubię mieć stabilne życie i nie przeszkadza mi rutyna. Bardzo mnie stresuje, jeśli w ciągu kilku minut muszę zmienić plan, do którego się przyzwyczajałam od tygodnia. Wszystkie zmiany najchętniej wprowadzałabym z dwutygodniowym planem; powoli i bez pośpiechu, dlatego z każdą zmianą bardzo trudno jest mi się pogodzić.

Najgorzej odbieram chyba to, że ludzie wokół mnie się zmieniają. Nie chodzi mi o drobne zmiany, jak np. zmianę ulubionego zespołu, czy wyglądu, ale kiedy mój przyjaciel z dnia na dzień przestaje np. uważać nasz wspólny żart za śmieszny, czuję się zaniepokojona. Takie drobne rzeczy potrafią mnie wytrącić z mojej strefy bezpieczeństwa. 

Mimo tego, że najlepiej bym się czuła w niezmiennej przestrzeni (albo takiej zmieniającej się bardzo powoli), nie mogę zaprzeczyć temu, że wszystko gna do przodu. Zmienia się miejsce, w którym żyję. Zmieniają się ludzie, z którymi się zadaję (a może po prostu poznaję ich lepiej). Za około pół roku prawdopodobnie czeka mnie kolejna przeprowadzka. Zmienia się nawet moja rodzina! Nie mogę nic na to poradzić! I jakaś część mnie, chociaż bardzo mała, cieszy się z tych zmian.

Prawdą jest, że zmiany są pozytywną rzeczą w naszym życiu i nie powinniśmy do nich podchodzić z wrogością. Gorzej jest, kiedy te zmiany nie są w stu procentach pozytywne. Czasami jednak boli, jeśli w szybkim czasie tracimy kogoś bliskiego. Nie znalazłam wprawdzie jeszcze jednego, jedynego rozwiązania na to, jak sobie z tymi zmianami radzić, ale mam kilka sposobów, które mnie uspokajają.

Przede wszystkim staram się nie podchodzić do sprawy pod wpływem emocji. Dobrym sposobem na pozbycie się ich, poza oczywiście poczekaniem, jest wypłakanie się w poduszkę albo rękaw przyjaciółki. W trakcie trwania pierwszego szoku, pomieszanego z bólem, bardzo łatwo przesadzić z reakcją na coś, co właściwie nie jest warte większej uwagi. Staram się przemyśleć, co dokładnie mnie w danej sytuacji zaniepokoiło, czy sprawiło mi przykrość. Podobnież znalezienie przyczyny to połowa sukcesu. W miarę potrzeby o radę proszę przyjaciół, którzy nie są związani ze sprawą. Obiektywna opinia bardzo pomaga i często pokazuje rozwiązanie, o którym nie myśleliśmy. Ale najlepszym sposobem, jest po prostu zaakceptować zmiany.

Akceptacja nie jest łatwa. W wielu przypadkach trzeba na nią kilku dni, miesięcy lub nawet lat. Ale to jedyne lekarstwo, które pomaga przetrwać w tym zmieniającym się jak w kalejdoskopie życiu.

Jak wy radzicie sobie ze zmianami? Przychodzą wam one łatwo, czy tak jak ja, najchętniej byście żyli w niezmiennym środowisku?

PS. Od tygodnia staram się stworzyć, ale mam wrażenie, że mój mózg nie został stworzony do współpracy z HTML. Ktoś jest zdolny do jakiejkolwiek pomocy?