Dwie strony zazdrości

 

Zazdrość w dzisiejszych czasach staje się plagą. Zazdrościmy ludziom wyglądu, sytuacji materialnej, szczęścia w związkach i umiejętności, które ktoś posiada. Ile razy w ciągu ostatniego tygodnia pomyślałeś "chciałbym być na jego/jej miejscu, ten to ma fajne życie"?

Nie ma jednej strony danego problemu; wszystko ma zarówno dobre, jak i złe strony. Odrobina zazdrości jeszcze nikomu nie zaszkodziła, szczególnie jeśli motywuje nas ona do pracy nad sobą, do stawania się coraz lepszymi, ćwiczenia umiejętności. Gorzej jest, jeśli ta sama zazdrość łączy się z zawiścią i sprawia, że stoimy w miejscu.

Standardy dzisiejszego życia są wysokie. Konsumpcjonizm połączony jest z dążeniem do doskonałego ciała i umysłu zmusza nas do ciągłego udoskonalania własnej osoby. "Wyścig szczurów" zaczyna się już w gimnazjum, gdy po raz pierwszy raz różnice finansowe stają się wyraźnie widoczne. W tym wieku wydaje się nam to skrajnie niesprawiedliwe i właśnie wtedy napady zazdrości, albo raczej złości nią wywołaną, są najsilniejsze.

Problemem staje się, gdy te wybuchy złości towarzyszą nam w późniejszym życiu. Zazdrość potrafi być niszczycielską siłą, przez którą rozpadają się przyjaźnie. Oczywiście nie jest łatwe zaakceptowanie tego, że inni posiadają więcej od nas, ale chyba nie w tym tkwi problem. Zazdrość spowodowana jest tym, że my nie posiadamy tyle co oni, dlatego żeby ją pokonać, trzeba się zmierzyć z niezwykle trudną rzeczą - samoakceptacją. 

Nie jest to łatwe. Sama wiele razy miałam problem, żeby zazdrość opanować. Nie dlatego, że nie chciałam żeby moi przyjaciele mieli dobrze. Prędzej dlatego, że problemy finansowe nie są miłe i czasami, w szczególnie trudnym miesiącu, ciężej jest mi zaakceptować różnice, jaka dzieli mnie i innych. Nauczyłam się jednak to wykorzystywać na plus. Świadomość finansowa, jaką mi dały problemy z pieniędzmi, przydaje mi się w codziennym życiu. Jestem przygotowana na fakt, że wszystko kosztuje i nie doświadczam szoku, jak niektórzy z moich znajomych. 

Jeśli nie możecie pozbyć się zazdrości, to zamieńcie ją w coś dobrego, np. motywację do działania. Skoro ktoś ma lepiej w życiu, to czemu my nie mamy doprowadzić to takiego stanu rzeczy, żeby też nam było łatwiej. Wiele osób przecież osiągnęło sukces, zaczynając w garażu (ach ten American Dream). Nie można się poddawać na samym starcie.

Zazdrość sama w sobie nie jest zła, jeśli umiemy ją kontrolować. Jeśli nie niszczy ona naszych relacji z innymi, oraz jeśli nie przeszkadza nam w codziennym życiu. 

Zazwyczaj, kiedy dopada mnie uczucie zazdrości biorę głęboki wdech i staram się je chwilowo stłumić. Wracam do tego uczucia, kiedy jestem sama i wtedy szukam jego przyczyny. Zazwyczaj to pomaga, chociaż nigdy bym nie przypuszczała, że rozmowy z samym sobą tyle dają. 

Jak wy radzicie sobie z zazdrością? Padacie jej ofiarą, czy raczej staracie się ją zwalczać?