Dla kogo wyglądasz?

Wszyscy widzimy, jaki model wyglądu i stylu życia zachwalają nam media. Człowiek współczesny ma być szczupły, wysportowany (sama chudość nie jest zaletą, teraz trzeba być fit) oraz prowadzić aktywny tryb życia.

A co zrobić, jeśli taki tryb życia nam nie odpowiada? Przecież wszyscy chcemy wieść udane życia i być uważani za osoby atrakcyjne. Nawet, jeśli nie jest to naszym priorytetem, to zawsze poprawia to naszą samoocenę i komfort życia.

Nie każdy jest jednak w stanie osiągnąć wymarzoną (czy też: promowaną przez media) sylwetkę - czasami są to po prostu ukierunkowania genetyczne, czasami nie potrafimy zrezygnować z pewnych rzeczy w naszej diecie, a czasami przyczyną jest choroba. Niezależnie jednak od powodu sprawia to, że czujemy się źle ze sobą. 

Ważne dlatego jest odpowiedzenie sobie na pytanie - dla kogo chcesz wyglądać dobrze i co dla CIEBIE znaczy "dobrze wyglądać"? Mimo tego, że chudość jest wręcz pożądana w dzisiejszym świecie, nie sądzę żeby wszyscy chcieli wyglądać jak patyki. Chcesz chudnąć - w porządku - ale chudnij z głową; postaw na trening i dobrze zbilansowaną dietę. Głodzenie się i jedzenie liścia sałaty z wodą mineralną (ktoś to nazywa w ogóle posiłkiem?) jest niezdrowe i zniszczy Ci organizm. Z drugiej strony - jeśli nie chcesz chudnąć, to też dobrze! Nikt nie ma prawa narzucić Ci tego, jaki masz być. To Ty wybierasz!

Sama nadal walczę z problemem akceptacji samej siebie. Z jednej strony - pociąga mnie wręcz chorobliwa chudość, z drugiej - mam bardzo kobiecą sylwetkę i kształty i nawet w czasach, gdy byłam chuda, miałam trochę "ciałka". Nie jestem w stanie pokonać tego, jak wyglądam. A może w sumie nie staram się wystarczająco, bo nie chcę poddać się życiu fit. Mój projekt biegania umarł śmiercią naturalną (razem z moimi płucami). Staram się wprawdzie rozciągać, robić jakieś brzuszki, jogę, ale nie są to ćwiczenia cardio i nie dają one widocznych efektów. 

Dodatkowo - kocham jeść. Nie mówię o obżarstwie niekontrolowanym, ale niektórych rzeczy po prostu nie jestem w stanie wyrzucić z mojego prywatnego menu. Bez nich czuję się nieszczęśliwa, a przecież nie o to w życiu chodzi, żeby wymarzoną sylwetkę przypłacać łzami. (A może o to i tylko ja się z tym nie zgadzam?) 

Napis: Jestem na morskiej diecie, widzę jedzenie i je jem. (Po angielsku tworzy to swoistą grę słów, bo "see" (widzę) i "sea" (morze/morski) czyta się tak samo).

Ostatnio zauważyłam, że to nie waga sprawia, że kogoś uważa się za atrakcyjnego, a inne osoby nie. Dużo robi też pewność siebie. Jeśli czujesz się pewnie w swoim ciele, to mimo tych pięciu kilogramów za dużo, inni będą cię postrzegać inaczej. 
Zrobiłam eksperyment nawet w tym kierunku :) Moim (chyba największym) kompleksem jest odstający brzuch. Ilość ćwiczeń, jakimi go traktowałam przeraża mnie samą, niestety - bez skutków. Zazwyczaj bardzo niekomfortowo się czuję, odsłaniając go, albo będąc w ubraniach, które jakkolwiek go uwydatniają - ostatnio starałam się tym nie przejmować, skupić się na innych aspektach mojej sylwetki, takich, które lubię. Nie umiem powiedzieć, jak dobrze ta metoda działa - czy ludzie patrzą się na mnie oceniająco, czy nie - bo po prostu przestałam na to zwracać uwagę. Owszem zdarzają mi się momenty słabości i załamania, ale staram się z nimi walczyć. Samoakceptacja jest trudna i wiem, że dopiero po dłuuuuższym czasie uda mi się ją osiągnąć. 

Dużą pomocą stali się moi przyjaciele - osoby, którym ufam. Zawsze potrafią mnie podtrzymać na duchu i powiedzieć komplement, kiedy najmniej się go spodziewam. To bardzo pomaga, chociaż taki gest jest niewielki :) Dlatego też staram się im za to odwdzięczać i pamiętać, że nawet mały komplement potrafi poprawić humor.

A jak wam idzie samoakceptacja? Jesteście zadowoleni z tego, jak wyglądacie, czy raczej staracie się podążać za ideałem? :)